Daar lig ik. Onder een boom. Kwetterende vogels. Kinderstemmen. De wind die zich ruisend door bladeren en takken wringt. Mijn hoofd dat tolt.
Geen moment te vroeg heb ik besloten om langer vrij te nemen dan in eerste instantie het plan was. Gelukkig konden collega’s voor mij waarnemen, waardoor dit ook daadwerkelijk mogelijk was. De constante druk die ik vanuit verschillende verantwoordelijkheden voel, maakt het in ieder noodzakelijk, zo leert mijn draaiende hoofd me.
Ik lig me af te vragen hoe ik op dit punt ben beland. Het is niet nieuw voor me dat ik behoorlijk afgepeigerd de vakantie in stommel. Zeker niet. Ik neem me alleen iedere keer opnieuw voor om dit niet nogmaals te laten gebeuren. Toch lig ik hier weer. Tureluurs. En behoorlijk overbelast.
Er zijn in mijn leven te veel elementen die obstakels voor me zijn, en de wereld waarin ik leef werpt te veel van dit soort obstakels om me heen op. Ook laat ik te veel dingen een obstakel worden, of in ieder geval zo voelen. Dat is tenminste mijn eerste conclusie. Voor zover ik in staat ben conclusies te trekken, hier afgepeigerd en met tollend hoofd onder een boom liggend.
Het geeft in ieder geval stof tot nadenken. En hopelijk perspectief tot handelen. Eerst maar eens goed naar die vogeltjes, de wind en de kinderstemmen luisteren.