‘Met stille trom’ gaat over authenticiteit. Over lokaal. Over smaak. Over beleving. Over verbinding. Over vertragen en zingeving, als je het zo wilt noemen. Vooral gaat het over wat goed voelt in een maatschappij die je zoveel lijkt op te dringen. Tenminste, voor mij. En misschien ook voor de lezer.
Mijn naam is Quirijn. Ik ben een kind van de jaren tachtig. Een vader, partner, collega, leidinggevende, werknemer, vriend, zoon en individu. Bovendien ben ik een introvert persoon die deze rollen niet altijd makkelijk vervult in een maatschappij die veel van je vraagt en opdringt.
Ik heb ontdekt dat ik rust vind in de kleinste dingen. In koken met mooie, lokale producten. Niet ingewikkeld, liever simpel, maar wel met aandacht voor smaak. In schrijven met een mooie pen. In het bezoeken van een lokaal marktje. In het verkennen van authentieke dorpjes of een charmante vakwerkwinkel. In een mooie wandeling of een ontspannen fietstochtje. In het gevoel dat de tijd even stil kan staan, al is het maar voor een moment dat er op het eerste gezicht niet toe doet.
Ik prijs me gelukkig met het leven dat ik leid en geniet daar met volle teugen van. Een radicaal ‘Ik vertrek’ is dan ook niet mijn ambitie. Wel heb ik de behoefte om me te ontworstelen aan de elementen die het leven en de maatschappij mij gevoelsmatig opleggen. Daar voer ik mijn eigen micro-rebellie tegen. Door langzaam en simpel te koken. Door zelf brood te bakken in plaats van het te kopen. Door een frambozenplant te verzorgen en te genieten van de vruchten. Door me af te vragen of ik het allemaal wel echt zo wil, zoals iedereen het lijkt te willen. Door te genieten van kleine, eigenzinnige dingen. En daar vervolgens over te schrijven.